Inspiratie

Truth is camouflaged by its own simplicity. Harry Palmer

 "Wit betekent het begin. Het is de witte bladzijde, het witte doek, het moment dat alles nog mogelijk is. De stilte voordat de schepping begint. Wit is de belofte." 
Bron: Volkskrant

floweroflife
  LIEFDE en vrede in  2017  
De jaarwisseling en voor velen onder ons ook de kerstdagen is een tijd voor bezinning. Enerzijds zijn het dagen  van een gezellige drukte die met familie en of vrienden worden doorgebracht. Men zoekt verbinding met elkaar en kijkt samen naar wat  belangrijk is in het leven. De kerstgedachte is 'vrede op aarde'. Met oud en nieuw wensen we elkaar misschien vrede, of geluk. Anderen  kiezen voor termen als 'magisch', 'spetterend', 'succesvol', 'inspirerend'. 'Liefde' is het woord wat ik het meest voorbij zag komen. Een mooi woord waar iedereen beelden en gevoelens bij heeft. Liefde is simpel en complex tegelijk en daarom moeilijk te duiden. Wij voelen het ergens in ons lijf, of dragen het uit met onze handen. Liefde is persoonlijk en tegelijk een universele kracht. 'Liefde overwint alles' is - vermoed ik in alle talen- een gezegde. Maar in deze tijden van oorlog en geweld is het of kan het een hele uitdaging zijn die liefde te laten stromen. Is liefde een voorwaarde om tot vrede te komen? Misschien. In 'De klacht van de vrede' van Erasmus (in zijn tijd waren er ook veel oorlogen), schrijft hij als "De Vrede": 'De vrede is het beste van alles, wat de natuur de mens gegeven heeft'. Ergens anders schrijft hij over de hemellichamen die elkander in evenwicht houden en een eeuwige vrede bewaren, hoe de organen in het lichaam dat doen. Waarom lukt de mens dat dan niet lijkt hij te verzuchten. Ik heb het antwoord niet, het boek ook nog niet uit, maar ook in het nieuwe jaar zal ik zoeken naar die vrede. Veel liefde op je pad.


 

Sven Kramer 2009 01 11DE OVERWINNING is binnen! De winterspelen zijn voorbij en veel mensen hebben genoten van Nederlandse sporters die medailles behaalden. Als toeschouwer kon je meedoen, de inspanning meevoelen, de ontlading als ze gewonnen hadden. De imprints van schaatsers die de overwinning behalen op een afstand, op een concurrent zorgden ervoor dat ik vanmorgen wakker werd met een stem die zei: ‘Overwinnen is binnen’. Het ene moment ben ik nog diep en ver weg, de zwaarte van de slaap, het volgende moment is er licht ontstoken en stijg ik op door een heldere stem. Onderwijl steekt mijn neus boven het dekbed uit. Wie zei dat ‘Overwinnen is binnen’? Mijn hoofd is helder en wazig tegelijk, mijn gedachten gaan met elkaar in gesprek. Met mijn ogen gesloten, de warmte van het bed koesterend, zie ik de woorden: ‘Ja, overwinnen heeft niet zozeer met ‘ buiten’ te maken, het gaat om iets wat je in jezelf overwint. Een doel wat je jezelf hebt gesteld. Sven Kramer wilde de overwinning op de 10 km, maar overwon zichzelf in de acceptatie van zijn 2e plaats’. Wie zal het zeggen denk ik. Sven is de enige die deze visie kan staven of ontkrachten. De stem waarmee ik in gesprek ben daagt me uit met de opmerking dat ik eens naar mijn eigen proces moest kijken. Waar ligt jouw uitdaging? 

Woorden als onzekerheid en verlegenheid zijn nog helder in mij, de context verdwijnt in flarden, het worden flitsen van herinnering. Mijn katten willen eten, ik moet het bed uit. Nadat ik de katten eten heb gegeven is er de teleurstelling. Ik hoorde de stem nog wel in me, vaag, ver weg of onder water ging het gesprek verder, maar ik kon er niet meer bij. Ik was te wakker. Het thema spreekt me aan dus ik leg het voor me neer. Ik zie al die sporters die de beste willen zijn, die dagelijks strijden om een winnaar te worden, tegenover de strijd die ik dagelijks aanga om iets in mij zelf te overwinnen. ‘Zo binnen zo buiten’ is het gezegde. 

Voor de lezer mag het duidelijk zijn; ik ga dagelijks de strijd aan. Ik weet niet hoe het voor jou is. Is die dagelijkse strijd herkenbaar of leeft jij in totale acceptatie van wat is? Om niet af te knappen op het woord ‘strijd’ kun je er ‘uitdaging’ voor in de plaats zetten. Ook intrigerend; in de spirituele wereld gaat het vaak over vrede vinden in jezelf door te ‘accepteren wat is’. Dat wordt veelal geïnterpreteerd als ‘de wereld zoals die zich voordoet accepteren’, de werkelijkheid. ‘Accepteren wat is’ zou ook het accepteren van wie je bent kunnen behelzen. Voel je het al? Gaat de strijd liggen? Of botst het te zeer met de opvoeding en de dominante cultuur die stellen dat de wereld maakbaar is, dus wij ook. Degene die zegt; ‘zo ben ik nu eenmaal’, wordt afkeurend bekeken. Nee, dan de uitspraak; ‘Je moet alles uit je halen’. We moeten het hoogste nastreven. Ik hoor de stem in me: Go for it, you can do this. In het Nederlands doet ie het ook erg goed.

Ondertussen krijg ik het gevoel een aantal butsen op te lopen door deze conflicterende opvattingen. De strijd aangaan, jezelf uitdagen, het beste in jezelf omhoog halen, tegenover vrede, accepteren van wat is en wie je bent. Oost en west lijken elkaar hier niet in te kunnen vinden. De wereld der polariteiten. Mijn innerlijke strijd ligt dan ook niet op één van deze polen, maar in het in harmonie brengen van beide polen. Hoe kan ‘maakbaarheid’ aan de ene kant en ‘acceptatie van wie ik ben’ samenleven, dat is mijn ‘uitdaging’. Want ik hou niet van strijd. Ik verlang ten diepste naar harmonie. Innerlijke harmonie die weerspiegeld wordt in uiterlijke harmonie. 
Hoe kan ik uit deze strijd komen, welke positie kan ik innemen? Door mijzelf te accepteren zoals ik ben? Dat betekent ook al mijn innerlijke tegenstellingen, tegenstrijdigheden accepteren! Het vermoeiende dat me nu daagt, zit niet in begrippen als strijd, vrede, uitdagen en of accepteren. Het zit in het gnoom dat maakt dat ik niet kan kiezen. Als ik dat nu toch kon. Kiezen. Hemel, nu moet ik weer accepteren dat ik niet kan kiezen, of ik moet de strijd aangaan en het overwinnen! En dat op een dag dat ik besloten heb niet te roken. Zal ik toch maar snel naar het dorp rijden en een pakje sigaretten kopen? Waarom zou ik die strijd aangaan?

 

 


innerlijke kracht IN JE KRACHT STAAN! Nederlanders hebben zich vorig jaar groen en geel geërgerd aan de uitdrukking 'in je kracht staan'", schrijft Aly Knol in de Stem afgelopen week. Dat kwam naar voren uit de vierde verkiezing door de website www.vaagtaal.nl. De redacteur van Vaagtaal had een betekenis gevonden: 'één zijn in je dualiteit'. Nu gebruik ik de uitdrukking 'in je kracht staan' of 'bij je innerlijke kracht komen' ook wel. En als je mij vraagt om uit te leggen wat dan is, dan heb ik meer tekst nodig dan 'één zijn in je dualiteit'. Een uitdrukking ontdaan van context wordt al gauw een platitude. Zeker als je gewend bent aan een snelle wereld, waarin je van het een naar het ander rent. Mensen die voor de kwikfit oplossing gaan zullen er ook niet veel mee kunnen. De uitdrukking wordt namelijk veel gebruikt in een coachingscontext, daar waar iemand stil staat bij wat er is. En in dat stilstaan kan zelfonderzoek plaatsvinden. Het niet in je kracht staan, gefrustreerd zijn, moe of ongelukkig zijn is vaak de aanleiding om in gesprek te gaan met jezelf. Zelfonderzoek kan leiden naar inzichten, naar ontdekkingen waar je mentaal of emotioneel vastloopt door overtuigingen en aannames. Een proces wat kan leiden naar acceptatie van wat is, maar ook naar hoofd en hart leren samenwerken. Uiteindelijk wellicht naar één zijn in je dualiteit.


passendoloesjePASSEND ONDERWIJS Voor wie zich zorgen maakt. Ik maak me namelijk zorgen over het onderwijs in Nederland. Dat klinkt heel groot en dat is het ook. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat laten velen het er maar bij laten. Ergens geef ik ze geen ongelijk. Het onderwijs is een van de sectoren waar de overheid veel bepaalt zonder met beide benen op aarde te staan en voor de makkelijkste weg kiest. Wat is de aanleiding? Een berichtje in de krant dat 50 Raden van Toezicht een brief aan de minister van onderwijs hebben gestuurd waarin zij hun bezorgdheid hebben geuit over de invoering van passend onderwijs. Bezorgdheid??? Men accepteert deze koerswijziging klakkeloos, is alleen bezorgd over de snelheid van invoering. Wanneer stopt men met accepteren. Iedere maatregel van de overheid lijkt ingegeven door financiële overwegingen. Mogen financiële overwegingen de missie bepalen? Het gebrek aan visie overschaduwen? Als ouders radeloos zijn omdat de zorg aan hun kind in het gedrang komt, als docenten klagen dat ze al die extra taken niet meer aankunnen, als schoolleiders verdrinken in financiële exercities: hoe kunnen Raden van Toezicht dan zich beperken tot een brief waar ze hun bezorgdheid in uiten. Hoe zit het dan met de kinderen? De jongeren die gevangen in een systeem dat groei maar heel beperkt ziet? Wie zegt een keer: STOP, KIJK en DOE HET ANDERS? Ik ben op zoek naar een metafoor, een beeld dat aangeeft waar we collectief mee bezig zijn. U mag het zeggen.


TAO is de weg. wegblogDat stond op de Happinez kalender van 11 juli. Tao is de weg, en ik heb lang gezocht naar die weg. Mijn vader noemde het de middenweg. Maar ik sloeg iedere zijweg in. Mijn eigen weg, niet rechtlijnig, geen voorkeur voor links of rechts, nieuwsgierig naar iedere afslag. Zo ook staat het op de kalender; "Taoïsme is als het leven zelf. Elke rechtlijnigheid, voorspelbaarheid of onbuigzaamheid is haar vreemd".

Dus zat ik toch op de Weg?!
Afgelopen zondag nog tijdens een fietstocht met een vriendin. Een kaart meegenomen voor je weet maar nooit. Maar na een keer kijken, gaf mijn neus aan rechtsaf. Daarna ging het als volgt: oh wat een mooi huis, even kijken, linksaf. Goh wat stond er op dat bord? Even terug dan maar. Ja, maar dit is ook een mooi laantje. Dan doen we dat toch? Wat betekent menmoer? Gaan we vragen. We zijn op een boerderij aanbeland met geweldig interessant achterland. Ze hebben een moestuin, vlindertuin, paarden weiden en nog veel meer. Het was een geweldige fietstocht en de weg naar huis werd steeds duidelijk, want hoe dichterbij hoe meer ik herkende en de korte doorsteekjes kon gebruiken. Mijn vriendin vond alles best. Ze had genoten. Ik ook. De wereld was weer anders vandaag.


Maak uw wensen kenbaar. U zult versteld staan hoe vaak dit een positieve reactie oproept. (Victoria Moran) Het is heerlijk om iedere dag een tip te krijgen hoe je die dag kunt invullen. En verbazingwekkend hoe vaak de tip klopt met het proces waar ik op dat moment inzit. Tegelijkertijd ontving ik een mailtje met een youtube filmpje van Rene Brown. Ik kende het filmpje al, maar hoe leuk te ontdekken dat het thema zo mooi aansluit. Je wens kenbaar maken, hulp vragen! Wat een opgave. Mijn lichaam reageert meteen. Het schiet in mijn rug, en mijn denken maakt razendsnel allerlei scenario's. De woorden tuimelen in mijzelf en raken verstrikt in mijn keel. Daar heb jij misschien geen last van, maar ik heb een aantal vrienden(innen) die het ook moeilijk vinden te vragen. Stel je voor dat je egoïstisch overkomt, of dat de ander 'nee' zegt. Dat wil ik niet. Dat wil ik ten alle tijden voorkomen. Ik wil een gever zijn, nooit en ten nimmer een egoïst. Op zo'n moment zit ik vast. De 'oplossing' is: dan maar niet, of ik doe het wel alleen. Met NLP is er een mooie oefening om deze strategieën helder te krijgen. Je criteria uitvragen. Mijn gedachtes op het moment dat ik een wens heb, weerspiegelen allerlei overtuigingen die mij vastzetten en verhinderen mijn wens kenbaar te maken. Achter die overtuigingen (of er onder) zitten criteria. Waarden/standaarden die mijn ervaringen betekenis geven. Een van mijn criteria is geborgenheid. Iets wat ik heel graag wil. Als ik geborgenheid ervaar dan...... Het tegenovergestelde van geborgenheid is kwetsbaarheid. Ja, dan heb ik het te pakken. Als ik iets vraag aan iemand ben ik kwetsbaar. En dat wil ik vermijden. Als ik dit patroon wil doorbreken zal ik die kwetsbaarheid moeten onderzoeken. En dan komt het filmpje van Rene Brown goed van pas. En dat is het thema vandaag. Hoe kan ik kwetsbaarheid als kracht ervaren, door gewoon spontaan, vanuit mijn hart te zeggen: ik zou zo graag willen dat....


ik houd van menselijke natuurLOSDENKEN VAN  Vanochtend las ik in de coachingsgids van 2010 een stukje dat mij raakte. Niet om de inhoud, die is mij eigen, maar om de manier waarop het was gesteld. De schoonheid van de zin, die raakte mij. 'De mens heeft als enige soort het vermogen gekregen om (schijnbaar) tegen de natuur in te gaan en zich 'los' te denken van de schepping.' Hoe eenvoudig kun je het stellen; wij als mens hebben het vermogen. Dat lijkt toch heel positief. Een vermogen is een schat, een treasure, een rijkdom, waardevol. Maar het vervolg van de zin; 'tegen de natuur in te gaan' haalt dat in mijn beleving helemaal onderuit. We gaan tegen de natuur in, het is daarmee 'onnatuurlijk'. We zijn geen onderdeel meer van de schepping, maar denken ons 'los'. Zo simpel ligt het dus. Omdat ik niet 'los' wil raken van de natuur, die ook mijn natuur is. Omdat ik onderdeel, deel wil zijn van de schepping, omdat ik ook geschapen ben, daarom wil ik mijn 'vermogen' anders gebruiken. Ik wil die rijkdom niet kwijt, maar het brengt wel de vraag naar boven hoe dan wel. De tekst gaat verder: "Een vermogen dat zich in verschillende tijden en culturen op verschillende manieren heeft gemanifesteerd. In onze cultuur uit het zich o.a. in het beheersen van impulsen en het inhouden van emoties." Ik lees daaruit dat impulsen en emoties 'natuurlijk' zijn. Weg met het beheersen en inhouden dus. Want zo gaat de tekst verder; 'het zijn trillingsfrequenties die een functie hebben in onze persoonlijk energiehuishouding'.
Het artikel gaat erover dat we door onze emoties en impulsen niet serieus te nemen we blokkeren en dat het miscommunicatie oplevert. We zouden moeten 'resoneren'. Maar ik wil hier niet het artikel recenseren. Ik wil 'resoneren' met met 'natuur'. Als ik als mens me 'los' denk, wil ik me de weg terug 'in' denken. En opeens heb ik het! Als ik de schoonheid van die eerste zin toelaat heb ik het 'vermogen'. Dat is alles wat ik hoef te doen. Mij laten raken door schoonheid. Natuurlijk!. ps. het artikel is geschreven door Yoyo Olivier-van der Kooi 28 juni 2011


tolleLOSLATEN HOE DOE JE DAT? Zo tegen het einde van het jaar kan het gaan wringen. Op het werk moet er van alles nog af, er is haast. Tegelijkertijd is er het aanlokkelijke gevoel van coconen, thuis zijn, gezelligheid. Maar ook dat moet georganiseerd worden. Overvolle agenda's en alles is teveel. De winter vraagt om inkeer, reflectie. Onbewust of bewust maken we de balans op. De vraag wat wil ik bereiken, of waar wil ik me op focussen, wat wil ik creëren, is vaak voorbehouden aan de jaarwisseling. Terugkijken en vooruitkijken. Bij mij komt onherroepelijk de vraag: 'wat wil ik loslaten'? Situaties waar ik me geen raad mee weet, kleine gekwetstheden, gevoelens. Maar loslaten hoe doe je dat? Accepteren wat is in het moment is een mooi streven, maar dat lukt mij niet altijd. Transformeren door een ander perspectief te nemen vraagt om bezinning, stilte, tijd nemen. Om met de seizoenen te spreken, in de winter laat je los wat niet meer dient, wat zijn werk heeft gedaan. Nieuwe zaadjes worden geplant zodat in de lente na genoeg incubatietijd het nieuwe leven weer zichtbaar wordt. Vandaag kwam ik een nieuwsbrief van Eckhart Tolle met de titel 'psychische energie loslaten'. Psychische ballast als zwaarte van het verleden. Onze mentale ruis die ons in de weg zit. Labels aan gebeurtenissen die gebaseerd zijn op onze mentale modellen van de wereld. In de nieuwsbrief wordt aangegeven hoe het luisteren naar Eckhart Tolle kan werken. In de stilte tussen de woorden kom je tot een andere staat van bewustzijn. In die staat begint de conditionering op te lossen en kan er iets door heen gaan schijnen "the presence". Aanwezig zijn vanuit de essentie. In die staat van bewustzijn is vreugde, of vrede, ruimte, en geen zwaarte van het verleden. Ik wens het iedereen toe deze staat van zijn, mijzelf incluis. Ik ga vanavond op you tube kijken en luisteren en voelen en ervaren de stem van Eckhart Tolle. De weg naar loslaten. Wat ga jij vanavond doen?


Heel af en toe krijg ik het nog te horen; je bent een zwever. Het wordt uitgesproken met een vage angstvalligheid alsof het op de spreker kan overslaan. Of het wordt zo stellig gezegd alsof er een bezwering nodig is, blijf uit mijn buurt, ik heb er niets mee te maken, tegelijkertijd aangevend dat je toch wel zielig bent ‘op een bepaalde manier’. De niet-zwever en de zwever, stel je voor (ik zie het zo voor me); de ene persoon staat ‘met beide benen op de grond’, de ander ‘zweeft’ een aantal meter daarboven. Beelden zeggen hier meer dan woorden. Eerlijk gezegd (goed hé) heb ik tot op heden niet nagedacht over wat de ‘ander’ bedoelt met de uitspraak ‘je bent een zwever’. Het ‘oordeel’ kende ik. Ik hield wijselijk mijn mond op zo’n moment. Naar aanleiding van een droom waaruit ik vanmorgen wakker werd wil ik toch een poging doen het woord ‘zwever’ wat meer te duiden. De droom bewaar ik voor het einde. Met het beeld voor ogen is de zwever degene die los is van de wereld, de realiteit. De realiteit is niet waar de zwever wil zijn, of kan zijn op een gegeven moment. Alsof dat het ergste is dat je kan overkomen! Want wat dan met al die mensen die drank en of drugs gebruiken om los te komen van de realiteit. Al die workalcoholics, of mensen die verslaafd zijn aan spelcomputers of gokken of niet eten. Hoe zweverig wil je zijn; je wilt niet denken aan de afwas, of het gejengel van kinderen of die zeurende baas. Aan de broekspijpen vastgrijpen en naar beneden trekken helpt niet. Los zijn van de realiteit is een veelvoorkomend fenomeen, een veeltakkig monster. Een ander aspect van de zwever t.o.v. de met beide benen op de grond persoon ligt in het onderwerp. De zwever heeft het over iets, bevlogen, gepassioneerd, je ziet ze als het ware opstijgen als ze hebben over iets wat hen diep raakt. Of het nu wiskundige berekeningen zijn (je ziet ze niet meer en zij jou niet meer) of de boot die ze gebouwd hebben, of het leven van een amoebe, ze verliezen zich in het onderwerp. Die mensen kunnen we even volgen, voorzover de etiquette het nodig maakt, maar al gauw haken we af. We moeten nodig naar de toilet (op een receptie) of de kinderen vragen onze aandacht. Maar deze mensen die zo opgaan in hun passie noemen we geen zwever, nee de zwever heeft het vaak over iets heel specifieks; andere zijns toestanden, andere werelden die niet zichtbaar zijn voor degene die met beide benen in de realiteit staat. Het woord GOD of Al-wat-is valt vaak. Het gaat over de BRON, engelen, energievelden. Dat is de zwever bij uitstek. We hebben dus; los van de realiteit en andere werkelijkheden als onderwerp. Want wat is werkelijk? (in feite een idee) Nu dan de droom. Of is dat ook zweverig? Voor sommigen onder ons wel. Er zijn namelijk mensen die niet dromen. Zij genieten van een nachtrust, het lichaam ontspant, ook de hersenen, het bloed stroomt trager, geen gedachten, geen emoties, ze worden helemaal fris de volgende ochtend wakker. Fijn voor hen. Mijn droom? In mijn droom vloog ik. Ja echt. Ik bevond me in een grote stad, gezien het aantal grote gebouwen en hoge gebouwen en het verkeer dat zich bewoog in brede straten (een beetje New York). Ook ik bevond me in een zo’n groot gebouw, op een niet bekende verdieping. Het was een werkomgeving en ik en mijn collega’s waren bezig met het opnieuw inrichten van de ruimte. In mijn hoofd tekenden zich allerlei indelingen af waar ik van duizelde. Zo snel als ik het zag zo snel kon ik het niet tekenen op papier. Dus ik nam de beslissing om naar buiten te gaan en wat voor de lunch te halen. De straat net over besefte ik dat ik geen geld bij me had. Ik moest weer terug. Daar had ik geen zin, dus ik besloot verder te lopen en te genieten van de buitenlucht en de winkels. Op enig moment sta ik midden op straat en van rechts komt een vrachtwagen, paniek. Ik zie de mensen naar mij kijken en ik stijg op. Langzaam, mijn jas fladdert om me heen. Het is gewoon loslaten, ik DOE niets. Heerlijk! Al gauw zweef of vlieg ik zo’n drie of vier meter boven de mensen uit. Wat een uitzicht, wat een vrijheid. De wind, het vocht in de lucht, het licht, wolkjes heel fijn draderig in de verte. Opeens heb ik uitzicht over de hele verkeersader, de weg die leidt naar de T-kruising waar ik vandaan kom en verder de stad uit. Ik zie de bebouwing minderen, lager, het groen aan de randen van de stad. Alsof ik gedragen wordt, vervuld van lichtheid. Ik lach, ik straal. Daar blijf ik even, genietend. Totdat een gedachte zich aan mij opdringt, niet lijfelijk, maar iets wil mijn hoofd in. ‘Mijn lunch is vast voorbij’. Ik val, ik daal, onmiddellijk. De hoge kantoorgebouwen sluiten mij in, het verkeerslawaai dendert door mij heen. Mijn enkel net niet verzwikkend op de stoeprand, sta ik vlak bij de kruising. Mijn jas rechttrekkend, een hand door mijn haar en ik loop richting mijn werk. De blikken van de mensen negerend. Terug op mijn werk is het; hai, was het lekker al die buitenlucht? Ben ik een zwever? Ja, zelfs in mijn dromen. Wat een geluk.

Deel deze website